‘Hier gaat er wel een deur voor je open’

Onze oefentherapeut Anneke heeft elke dinsdagmiddag ‘Trainen met Anneke’. Waar voormensen met het Syndroom van Down vaak deuren dichtvallen, zet Anneke de deur om bij haar te komen trainen wagenwijd open!

,,Ik ben Anneke en ik werk hier sinds 2010 als oefentherapeut Cesar. Destijds ben ik binnengekomen als toen de enige oefentherapeut. Het was in het begin best lastig om tegen alle fysiotherapeuten op te boksen, maar er is een ontzettend leuke samenwerking uit voort gekomen! Je ziet ook dat de patiënten er enorm veel baat bij hebben wanneer ze worden behandeld door meerdere specialisten. Mensen zij eerder uitbehandeld en er worden betere behandelingseffecten behaald. De communicatie onder de collega’s is ook prima in orde. Datmaakt dat ik hier werk, dat maakt het echt leuk.

Syndroom van Down

Onder alle patiënten die bij mij trainen, heb ik twee meiden met het syndroom van down. Toen ik hier begon met werken was er weinig voor deze doelgroep op het gebied van sporten terwijl het zo belangrijk is dat ze blijven bewegen. Ik ben toen met de moeder van een van de meiden in contact gekomen en zo heb ik het trainingsprogramma zelf opgezet. We werken tijdens de training aan de motorische ontwikkeling, maar we hebben ook enorm veel plezier door middel van het spelen van spelletjes. De meiden zelf noemen het programma ‘Trainen bij Anneke’. Ik zou graag willen dat er meer bereidwilligheid zou zijn vanuit sportvereniging voor mensen met het syndroom van Down. Deuren worden vaak dichtgegooid terwijl het grootste deel van de mensen met Down goed mee kan komen. Daarom doe ik dit, zodat er ergens wel en deur open gaat. Mensen met het syndroom van Down zijn vrij hypermobiel. Daarom is het belangrijk dat ze goed leren omgaan met hun lichaam en hun houding. Motorisch gezien hebben ze vaak een achterstand en daarnaast zijn ze vrij gevoelig voor overgewicht. Kinderen met het syndroom van Down lopen vaak bij de kinderfysiotherapeut of de kinderoefentherapeut. Met het trainingsprogramma dat ik heb ontwikkeld vang je eigenlijk twee vliegen in één klap: we sporten én we werken aan de motorische ontwikkeling.

 

‘Trainen bij Anneke’

De training doorlopen we eigenlijk spelenderwijs. Ondanks dat de meiden nu in hun pubertijd zitten en ik mijn training daar een beetje op moet aanpassen, zit er nog wel altijd spel in. Zo willen ze bijvoorbeeld altijd afsluiten met stoelendans met een bepaald muziekje. Ze zijn nog kinds, maar fysiek gezien moet je ze benaderen als jongvolwassenen. We doen aan krachttraining, functionele training, we kijken naar de houding maar plezier is het belangrijkste; zo blijven ze het trainen volhouden.

 

“Elke week gebeurt er wel iets bijzonders”

Hoe rot of hoe druk m’n dag ook is geweest, ik ga altijd met een glimlach naar huis. De meiden komen altijd aan het einde van de dag en dan geef ik alle energie die ik nog heb, want dat vragen ze wel van je. Ik kan niet langs de kant zitten en aanwijzingen geven, ik moet alles meedoen. Mijn collega’s weten het ook altijd wanneer de meiden er zijn; dan hoor je aan het einde van de gang nog wat ik hier vol enthousiasme doe. Je moet ze wat geven, net als iedere patiënt, maar deze dames geven je heel veel energie en voldoening terug. Elke week gebeurt er ook iets bijzonders. Op het moment dat ze je zien geven ze je een knuffel. De eerste keer dat dat gebeurde dacht ik: ‘wat gebeurt hier?’ Ik had totaal geen ervaring met kinderen met Down en ik had dit nog nooit meegemaakt. Wanneer je een knuffel van ze krijgt is dat zo bijzonder, zo laten zij merken dat ze je waarderen. Ook voor de vakantie, wanneer de meiden geen training hebben, nemen ze een bloemetje voor me mee net zoals ze bij de juf op school doen. Ik vind het zo bijzonder dat ze zo waarderen wat jevoor en met ze doet.

 

Tip

Als tip zou ik willen meegeven: ongeacht welke deur voor je dicht valt, probeer verder te kijken. Er zal altijd iets of iemand zijn die wel wat voor je kan betekenen.” 

Lees meer informatie op onze pagina van sporten met bijzondere kinderen

Recommended Posts